บทกลอน...เหมันต์ PDF พิมพ์ อีเมล
เขียนโดย ภาษาสยาม   
วันพฤหัสบดีที่ 11 กันยายน 2008 เวลา 20:25 น.
 
        แสงสีทองพราวแพรวแนวสันเขา
หยดน้ำใสเป็นเงาเหนือยอดหญ้า
หมอกจางจางลอยคลอเคลียเหนือพนา
ดอกไม้ป่าชูช่อล้อสายลม

          พ้นเดือนสิบออกพรรษามาบรรจบ
เวียนมาครบคราเหมันต์อันขื่นขม
เคยเคล้าคลออิงแอบแนบชิดชม
ยามรักขมต้องขืนกลืนน้ำตา

          น้ำค้างหยดดังน้ำคำยังจำมั่น
ย้ำสัมพันธ์อันดีแสนมีค่า
พอตะวันสาดแสงน้ำค้างซา
เหมือนดังคำสัญญาค่าไม่มี

         มือที่เคยจูงกันวันเหน็บหนาว
ชี้ชมดวงเดือนดาวคราวสุขี
แสงเดือนพราวดาวพร่างกลางราตรี
ถึงเดือนยี่ดาวกลับเคลื่อนเดือนกลับจาง

         หยดน้ำใสไหลเกลื่อนเปื้อนใบหน้า
ลมหนาวพัดโชยมาตอนฟ้าสาง
ความทรงจำวันเก่าไม่เลือนลาง
ช่างเคว้งคว้างดังหลงทางกลางพนา

         ทานตะวันเริงร่าท้าสายหมอก
กุหลาบดินผลิดอกตามแนวป่า
ทิวสนงามเอนไหวล่อสายตา
เหมือนดังว่าที่แห่งนี้ไม่มีภัย

         เหมือนคนยืนอยู่ใกล้ดูใสซื่อ
ทั้งที่มือถือค้อนซ่อนเอาไว้
พร้อมจะตีทันทีที่เผลอใจ
แท้ภัยร้ายคือเขาที่เราแคร์
แก้ไขล่าสุด ใน วันอังคารที่ 15 ธันวาคม 2009 เวลา 17:55 น.
 

Facebook Like Box

ออนไลน์

เรามี 21 บุคคลทั่วไป ออนไลน์

ผู้เยี่ยมชม

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterวันนี้120
mod_vvisit_counterเมื่อวาน582
mod_vvisit_counterอาทิตย์นี้1061
mod_vvisit_counterเดือนนี้3385
mod_vvisit_counterทั้งหมด6130340