ณ ที่นี่ยังมีรัก

บทกวี โคลง กลอน ต่างๆ

ณ ที่นี่ยังมีรัก

โพสต์โดย chomporn » พุธ 03 ก.พ. 2010 8:39 pm

นำเสนอผลงาน "กลอนรัก" จากปรมาจารย์หลายๆ ท่าน เพื่อเป็นอนุสรณ์วันแห่งความรัก

ภาษารัก

ยิ่งคิดถึงเธอมากยิ่งอยากหนี
เกรงเธอมีมลทินสิ้นศักดิ์สาว
พบครั้งใดใจจึงยั้งทุกครั้งคราว
ร้อนทนหนาวหนาวทนร้อนแทรกซอนทรวง

เพราะเพียงคิดผิดก็ผุดในอนุสัย
ถ้าเกินคิดผิดฤทัยคงใหญ่หลวง
ครั้นห้ามคิดจิตหวามกลับตามทวง
จึงขอล่วงบ่วงกรรมแค่คำนึง

แม้อยากกอดยอดรักหนุนตักนุ่ม
อยากเกาะกุมจุมพิตสมคิดถึง
จะห้ามรักหักอารมณ์ข่มใจพึง
รอวันหนึ่งในหวังเหนือตั่งทอง

อ้อมกอดพี่จะสงวนไม่ด่วนเสนอ
อ้อมตักเธอจงถนอมก่อนยอมสนอง
ถึงวันชื่นคืนฉ่ำถูกทำนอง
จะตระกองกอดกกแนบอกนอน


จะกล่อมเธอก่อนนิทราจูบหน้าผาก
ถ้าหลับยากจะให้แขนหนุนแทนหมอน
หลับแล้วเธอละเมอหาผวาวอน
พี่จะช้อนเชยชิดทั้งนิทรา

ถ้าใกล้รุ่งลมหนาวแผ่ผ่าวอก
พี่จะกกจนตรู่ต่างภูษา
ประพิมพ์ปากปลุกเกลือกตรงเปลือกตา
กระซิบว่า "เช้าแล้วจ้ะแก้วใจ"

ภาษารักครึ่งแดมีแค่นี้
หมดฤดีตีแผ่จะแค่ไหน
ยิ่งคิดถึงเธอมากยิ่งอยากไกล
แต่กลับไปไม่รอดห่วงยอดรัก


สวัสดิ์ ธงศรีเจริญ
แก้ไขล่าสุดโดย chomporn เมื่อ พุธ 03 ก.พ. 2010 8:46 pm, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง
chomporn
นักเขียน VIP
นักเขียน VIP
 
โพสต์: 49
ลงทะเบียนเมื่อ: พุธ 20 ส.ค. 2008 1:56 pm

Re: ณ ที่นี่ยังมีรัก

โพสต์โดย chomporn » พุธ 03 ก.พ. 2010 8:42 pm

หรีดรัก

เหม่อมองไปโดยรอบสุดขอบฟ้า
มืดทะมึนข้างหน้าภูผากั้น
แล้วจะเป็นเช่นนี้อีกวัน
ภูผาคั่นนั้นจึงถึงทลาย

เหมือนดวงใจถูกขวางทางรักอยู่
มิอาจคู่เคียงกันเหมือนมั่นหมาย
หรือจะต้องทดท้อรอวันตาย
หรือว่าสายสัมพันธ์รอวันตรม

แล้วจะทำฉันใดไฉนนี่
ถึงจะมีสุขสันต์วันสุขสม
ในเมื่อภูผาขวางทางรื่นรมย์
ทางระทมทอดตัวอยู่ทั่วไป

มืดทะมึนข้างหน้าภูผากั้น
อยากจะคิดสั้นสั้นมิหวั่นไหว
ร้อนรักล้นท้นทั่วท่วมหัวใจ
ร้อนจนไม่อยากอยู่สู้ความจริง

ด้วยมิอาจก้ามข้ามถึงความสุข
คงต้องทุกข์จนตายทั้งชายหญิง
ในสำนึกแห่งห้วงจิตท้วงติง
ฉันควรทิ้งสังขารปิดม่านกรรม

เพื่อให้เธอคนดีมีรักใหม่
ก็คงไม่ถึงกาลนานฉนำ
ก่อนฉันตายฉันก็ขอสักคำ
ขอหรีดดำวางทาบกุหลาบแดง


ชาญชนะ ฆังคะโชติ
แก้ไขล่าสุดโดย chomporn เมื่อ พุธ 03 ก.พ. 2010 8:46 pm, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง
chomporn
นักเขียน VIP
นักเขียน VIP
 
โพสต์: 49
ลงทะเบียนเมื่อ: พุธ 20 ส.ค. 2008 1:56 pm

Re: ณ ที่นี่ยังมีรัก

โพสต์โดย chomporn » พุธ 03 ก.พ. 2010 8:44 pm

เหมือนนกขมิ้น

ความเป็นห่วงของใครก็ไม่รู้
มาซุกอยู่ใต้หมอนฉันนอนหนุน
พรางสื่อพจน์รสถ้อยร้อยละมุน
ซ้ำยังกรุ่นกลิ่นแก้มไว้แกมกัน

นี่รอยแก้มแต้มไว้..ของใครหนอ
แนบแก้มคลอเคลียครองข่มหมองขวัญ
ฉันว้าเหว่แรมหวังมาทั้งวัน
ขอฝากฝันพอแฝงสร้างแรงใจ

เดือนข้างแรมค้างรุ่งรอพรุ่งนี้
เหมือนใจที่ทุกข์ท้อรอวันใหม่
คืนพรุ่งนี้นี่จะนอนแนบหมอนใคร
เหลือบ้างไหมชายคาที่อาทร

"โอ้อกเอ๋ยหัวอกนกขมิ้น
เจ้าเสเพลพลัดถิ่นเที่ยวบินร่อน
นี่ดึกแล้วเตลิดหลงกลางดงดอน
จะเกาะคอนเคียงใครที่ไหนเอย"

ฉันถูกปล่อยอยู่กลางความว่างเปล่า
เหมือนอกเจ้านกขมิ้นชินจนเฉย
พรุ่งนี้ขวัญคงคว้างอีกอย่างเคย
ชีพสังเวยความทุกข์ที่คุกคาม

กราบหมอนน้อยเพื่อนนอนค่อนคืนนี้
ขอพรศรีสรวมกมล "คนต้องห้าม"
ยืมเยื่อใยใต้หมอนสะท้อนความ
แทนถ้อยถามทักท้วงเธอห่วงใย

สำหรับเธอที่ฉันเฝ้าฝันหา
หากถามว่าคืนนี้นอนที่ไหน
"จะตอบถ้อยที่ถามไปตามใจ
ฉันหลับแล้วอยู่ใกล้ใกล้หัวใจเธอ”


ทวีสุข ทองถาวร
chomporn
นักเขียน VIP
นักเขียน VIP
 
โพสต์: 49
ลงทะเบียนเมื่อ: พุธ 20 ส.ค. 2008 1:56 pm

Re: ณ ที่นี่ยังมีรัก

โพสต์โดย chomporn » พุธ 03 ก.พ. 2010 8:50 pm

ลืม

ลืมโล้ทองท้องฟ้าเวลาค่ำ
ลืมหยาดน้ำค้างหล่นบนกอแขม
ลืมแสงหม่นนัยนาคืนฟ้าแรม
ลืมดาวแซมแซกฟ้าจุดราตรี

ลืมเสียงสนส่ายก้านซาบซ่านแสน
ลืมเสียงแคนแม้นสังคีตเทพดีดสี
ลืมเสียงน้ำตกจากผาชั่วตาปี
ลืมชีวีอาบอรุณอบอุ่นไอ

ลืมละหานธารเอื่อยระเรื่อยรื่น
ลืมบานชื่นชูช่อล้อลมไหว
ลืมบัวปริ่มปริ่มน้ำรำรำไร
ลืมพงไพรไผ่กั้งกำบังตา

ลืมสายลมห่มกายคลายขื่นขม
ลืมเงาร่มป่าสักเย็นนักหนา
ลืมนกเขาคูขันจำนรรจา
ลืมผกากลิ่นหอมน้อมฤดี

ลืมอดีตรักแพ้เป็นแผลพิษ
ลืมชีวิตยากทุกข์สิ้นสุขศรี
ลืมระบมบ่มมานมานานปี
ลืมเพราะมีเธออยู่เป็นคู่ใจ


บุญรอด ปาณปุณณัง
chomporn
นักเขียน VIP
นักเขียน VIP
 
โพสต์: 49
ลงทะเบียนเมื่อ: พุธ 20 ส.ค. 2008 1:56 pm

Re: ณ ที่นี่ยังมีรัก

โพสต์โดย chomporn » พุธ 03 ก.พ. 2010 8:58 pm

นางรองอย่าร้องไห้

มันเป็นสิ่งบาดใจมากไหมน้อง
เธอถึงต้องร้องไห้เสียหลายหน
รักเขามากฝากหวังเพื่อกังวล
ซ้ำอดทนทั้งที่ไม่มีทาง

ก็อย่างที่น้องเห็นเขาเป็นอยู่
รู้ทั้งรู้ หัวใจเขาไม่ว่าง
พี่เห็นน้องหมองหม่นทนอ้างว้าง
อยู่ระหว่างน้ำตาร้อนอารมณ์

นิยายรักครั้งนี้ทีจะเศร้า
ไฟรักเร้าลามเลียเสียขื่นขม
ฉากอำลาปิดลงตรงตรอมตรม
สวัสดีความระทมระทดใจ

น้องอยากเด็ดดอกไม้ในความฝัน
ซึ่งเจ้าของเขากั้นความฝันใฝ่
พี่มีดอกรักซ้อนซ่อนฤทัย
ยังเก็บไว้ให้เธอเสมอมา

ดอกรักซ้อนสองดอกมันบอกรัก
บอกให้คนอกหักตระหนักว่า
ดอกรักซ้อนดอกหนึ่งซึ่งโรยรา
ควรหรือคว้าไขว่ไว้แน่นในมือ

พี่เก็บดอกรักหวานไว้นานแล้ว
คอยแต่แก้วแววตามาช่วยถือ
รักซึ่งไม่ต้องแข่งต้องแย่งยื้อ
เพราะมันคือรักละมุนอบอุ่นไอ

นางรอง...
ลืมเสียเถิดความหมองอย่าร้องไห้
ถึงเธอเป็นที่สองสำรองใคร
พี่เต็มใจเป็นที่สองสำรองเธอ



ศุภมาศ พนิชศักดิ์พัฒนา
chomporn
นักเขียน VIP
นักเขียน VIP
 
โพสต์: 49
ลงทะเบียนเมื่อ: พุธ 20 ส.ค. 2008 1:56 pm

Re: ณ ที่นี่ยังมีรัก

โพสต์โดย chomporn » ศุกร์ 05 ก.พ. 2010 4:39 pm

แด่...ความเข้าใจที่ไม่เข้าใจ

ระหว่างความเข้าใจในเราสอง
ผิดยังครองความเข้าใจเราอยู่
มิตรเคยเข้าใจมิตรคิดอุ้มชู
แต่จู่จู่มิตรไม่เข้าใจมิตร

ความเข้าใจของเราเท่าที่เห็น
เข้าใจเป็นเค้าเค้าว่าเราผิด
เขาไม่เคยเข้าใจความใกล้ชิด
แต่เขาคิดว่าเขานั้นเข้าใจ

ก็เมื่อความเข้าใจมันไม่ซึ้ง
เข้าใจจึงเกิดเป็นพิษเห็นไหม
ถ้าความเข้าใจเราเขลาเกินไป
มันย่อมไม่มีเค้าเข้าใจกัน

จะปรับความเข้าใจอย่างไรหนอ
ไมตรีต่อเติมให้เข้าใจมั่น
ความเข้าใจไม่ย้ำเยือนสัมพันธ์
จึงทุกวันความเข้าใจเราเลือน

ความเข้าใจในเราที่เฝ้าก่อ
เกือบจะท้อเมื่อไม่เข้าใจเพื่อน
ทำไมความเข้าใจจึงไม่เตือน
ดูเถิดเหมือนความเข้าใจจะไม่มี

เขาว่าเขาเข้าใจในตัวเขา
แล้วใจเราเข้าใจเขาไหมนี่
เขาเข้าใจว่าเข้าใจเราดี
แต่ในที่สุดเขาไม่เข้าใจ

ประสิทธิ์ โรหิตเสถียร
chomporn
นักเขียน VIP
นักเขียน VIP
 
โพสต์: 49
ลงทะเบียนเมื่อ: พุธ 20 ส.ค. 2008 1:56 pm


ย้อนกลับไปยัง บทกวี

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: Google [Bot] และ บุคคลทั่วไป 5 ท่าน

cron