นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

นวนิยาย เรื่องยาว ต่างๆ

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » อังคาร 23 ก.ค. 2013 6:59 pm

มือแกร่งเทน้ำจากคนโทดินเผาลงในกระบวยเล็กๆทำจากกะลามะพร้าวจนครบจำนวนคนแล้วยื่นมันให้เอื้องลดาน้ำไปเสิร์ฟต่ออีกทอด


หญิงสาวทำหน้าที่ของตนแล้วจึงหันกลับมาจ้องคนโททรงสูงและถาม “คนโทใส่น้ำนี่เรียกว่าอะไรคะ”


“เรียกว่าน้ำต้นครับ เป็นภาชนะใส่น้ำที่มีมาแต่โบราณ”


“น้ำต้นที่ตั้งไว้บนร้านน้ำใช่ไหมคุณดล นัทนึกว่าเป็นหม้อใหญ่ๆเสียอีก”นาถนรีซึ่งนั่งขัดสมาธิอย่างสบายอารมณ์เป็นผู้ถาม


ร้านอาหารที่นทีดลพาสองสาวมารับประทานอาหารเย็นนั้นเป็นร้านที่ตกแต่งสไตล์ล้านนาแท้ๆและจัดมุมให้ลูกค้าอย่างเป็นสัดส่วน ทั้งสามจึงเลือกนั่งบนระเบียงที่ยื่นออกไปเหนือสระซึ่งมีดอกบัวสีขาวและชมพูบานสล้าง


“คุณนัทคิดถูกแล้วล่ะ ที่อยู่บนร้านน้ำเป็นหม้อน้ำขนาดใหญ่ ส่วนน้ำต้นนี่เอาไว้รับแขกบนบ้านครับ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใช้กันแล้วล่ะ ใช้ตู้เย็นแทน”นทีดลเล่าแล้วเบี่ยงตัวหลบให้พนักงานเสิร์ฟนำอาหารมาวางลงบนขันโตกไม้สักซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสาม


“อุ๊ย มาแล้ว แกงฮังเลของโปรด”นาถนรีทำท่าลูบปากขณะพูด


นทีดลจึงเลื่อนก่องข้าวไปให้เธอ ก่อนจะหันไปหยิบจานซึ่งมีช้อนและช้อนส้อมวางอยู่ครบลงตรงหน้าเอื้องลดา “กลัวคุณเอื้องจะทานข้าวเหนียวไม่เป็น ผมเลยขอจานมาให้น่ะฮะ”


เอื้องลดาย่นคิ้ว “ไม่เอาค่ะ ทานข้าวแบบคนเหนือก็ต้องใช้มือปั้นข้าวเหนียวถึงจะได้อารมณ์ มา เอื้องลองทำแบบพี่นัทบ้าง”


ว่าแล้วหญิงสาวก็เปิดฝาก่องข้าวแล้วใช้มือปั้นข้าวเหนียวเป็นคำเล็กๆ ชูขึ้น “สบายมากค่ะคุณดล”


ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ จากนั้นจึงแนะนำเมนูอาหาร “ในถ้วยเล็กๆนั่นน้ำพริกอ่อง ชามใหญ่นั่นผักกาดจอ ส่วนนี่ก็ คั่วโฮะ แกงฮังเล แล้วที่หั่นพอคำนั่นไส้อั่วครับ”


เอื้องลดาจิ้มข้าวเหนียวลงบนน้ำพริกอ่องเป็นอย่างแรก นทีดลจึงใช้ช้อนส้อมจิ้มแตงกวาหั่นเป็นคำส่งให้ “เครื่องเคียงครับ”


หญิงสาวยื่นมือไปรับช้อนส้อมจากมือเขา พูดกลั้วหัวเราะ “ทำเหมือนเอื้องเป็นเด็กเลย”


ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้ม ไม่ตอบว่ากระไร นาถนรีจึงแกล้งกระแอมกระไอขึ้น ก่อนจะแซว “แกงฮังเลนี่ว่าหวานแล้วนะคะ ยังไม่หวานเท่าคนแถวนี้เลย”


เอื้องลดาหันไปตีเผียะลงบนขาพี่สาวเบาๆ “พี่นัท พูดอะไรเนี่ย”


นาถนรีตีหน้าตาย แกล้งสะกิดนทีดลซึ่งทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ตรงหน้า “พูดชัดๆเลยดีไหมคะคุณดล น้องเอื้องเขาไม่เข้าใจ”


ผู้ถูกถามเหลือบตามองเอื้องลดาแวบหนึ่ง แล้วค่อยตอบออกไปอย่างหนักแน่น “ก็ดีเหมือนกันครับคุณนัท คุณเอื้องจะได้รู้ว่าผมคิดยังไงกับเธอ”


นาถนรีแทบจะอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน ส่วนนางเอกสาวผู้ถูกพาดพิงนั้นรีบก้มหน้างุด ทำเป็นหยิบอาหารใส่ปากปกปิดความขัดเขิน


‘เอาแล้วซี ทำเป็นเดาใจเขามาทั้งวัน ครั้นพอเขาจะเริ่มเกริ่นบ้าง ก็ถึงกับไปไม่เป็นเชียวนะเอื้องลดา’ หญิงสาวบ่นตนเองในใจ
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » อังคาร 23 ก.ค. 2013 7:01 pm

บทที่ ๑๐

1369486837.jpg
1369486837.jpg (51.99 KiB) เปิดดู 4690 ครั้ง


แสงสีแดงเหนือขอบฟ้าทางทิศตะวันตกเลื่อนลับเหลี่ยมเขาไปนานแล้ว ภายในพิงครัตน์รีสอร์ตจึงมีแสงสีนวลจากโคมไฟสนามเข้ามาแทนที่ สายลมเย็นพัดมาไหวๆ เงากิ่งไม้จึงไหวพะเยิบพะยาบตามแรงลม ครู่ใหญ่จึงมีเงาสะท้อนร่างมนุษย์ทาบทับบนทางเดินปูด้วยอิฐถึงสองเงาเคียงกัน ร่างนั้นเคลื่อนไปยังบ้านพักหลังหนึ่งซึ่งปลูกสร้างอยู่ริมฝายน้ำเล็กๆและมีไม้ดอกไม้ประดับตกแต่งลดหลั่นไปตามชั้นของโขดหินอย่างวสยงามลงตัว


“ผมส่งแค่นี้นะฮะ”นัยภาคบอกหลังจากเดินตามหญิงสาวมาจนถึงที่พักของเธอ


เอริน่าหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มพร้อมทั้งคลี่ยิ้มโชว์ฟันขาวเรียงเรียบ “ขอบคุณมากนะคะคุณนัยที่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนรีน่า”


เขายิ้มตอบ ใบหน้าขาวผ่องคมสันดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เป็นไรครับ เอาไว้ว่างๆผมจะพาคุณรีน่าไปขับรถชมวิวเมืองเชียงใหม่บ้าง”


“สัญญาแล้วนะคะ จะมาบิดพลิ้วทีหลังไม่ได้นะคุณนัย”


คนถูกรวบรัดหัวเราะชอบใจ เขาคงยินดีมาก ถ้าเธอจะรวบรัดเช่นนี้บ่อยๆ “ครับ ถ้าผิดสัญญาผมยินดีให้ปรับ สำหรับคืนนี้ฝันดีนะครับ”


“ค่ะ ขอให้คุณนัยฝันดีเหมือนกันนะคะ” เธอยกมือขวาขึ้นโบกไปมาแล้วจึงค่อยหมุนตัวเดินขึ้นบันไดเตี้ยๆเข้าไปในบ้านพักซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความสว่างไสวจากดวงไฟที่เธอเพิ่งกดเปิดสวิตซ์


ร่างบางเอนลงบนที่นอนซึ่งยังปูผ้าคลุมเตียงเอาไว้ก่อนจะกดรีโมตเปิดโทรทัศน์ดูละครช่วงเย็นซึ่งกำลังประคารมกันอย่างถึงพริกถึงขิง นางแบบสาวส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย เธอชอบละครคลาสสิกมากกว่าแนวแรงๆจึงกดรีโมตปิดเพื่อให้ภายในห้องอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงพูดคุยกันของคนที่เดินอยู่บนถนนด้านล่างซึ่งเธอจำได้ว่าเสียงหนึ่งนั้นเป็นเสียงของนทีดล


ความอยากรู้ทำให้นางแบบสาวลุกขึ้นจากที่นอน แง้มหน้าต่างไม้ออกดูจึงพบว่านทีดลและนาถนรีกำลังเดินไปส่งเอื้องลดาที่บ้านพักซึ่งอยู่ถัดจากบ้านพักของเธอไปอีกสี่ห้าหลัง


ด้วยความห่วงเพื่อนเอรีน่าจึงล้วงหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงเพื่อโทร.ไปเล่าให้เมรินฟัง ทว่าทุกอย่างกลับว่างเปล่า เธอจึงหันรีหันขวางเดินไปดูยังจุดที่คิดว่าน่าจะวางโทรศัพท์มือถือราคาแพงของตนเอาไว้ สำหรับนางแบบสาวแล้วโทรศัพท์เป็นสิ่งที่เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต ใช้เล่นอินเทอร์เน็ต เล่มเกมเครียดคลาย เป็นที่เซฟข้อมูลนัดหมาย และที่สำคัญเป็นสื่อกลางสำหรับติดต่องาน


แล้วเธอจะลืมทิ้งไว้ได้อย่างไร ในเมื่อตอนที่ไปเดินเล่นเธอยังถือมันติดมือไปด้วยเลยนี่นา


ฉุกคิดมาถึงจุดนี้คิ้วเรียวได้รูปก็ขมวดมุ่น ‘ตายแล้ว เธอลืมโทรศัพท์เอาไว้บนพื้นตอนที่จุดธูปไหว้กู่เก่าในโบราณสถาน หากปล่อยทิ้งแล้วไว้เกิดฝนตกเล่า หรือถ้าพรุ่งนี้เช้ามีใครมาพบมันก่อนเธอเล่า จะทำอย่างไรดี’


คิดดังนั้นนางแบบสาวจึงตัดสินใจหยิบไฟฉายออกจากกระเป๋าเดินทาง ใจอยากจะขอร้องให้มาริสาและเมรินไปเป็นเพื่อนอยู่หรอก แต่สองคนนั้นออกไปเดินห้างตั้งแต่หัวค่ำแล้วป่านนี้ก้ยังไม่กลับมา ‘เฮ้อ!อย่าไปกลัวความมืดเลยเอรีน่า เธอก็แค่รีบเดินจ้ำๆไปที่โบราณสถานแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือกลับมาเท่านั้นเอง’


เมื่อไม่มีวิธีอื่นใดที่ดีกว่านั้น สาวลูกครึ่งจึงเปิดประตูห้องพักเดินลิ่วๆลงไปด้านล่าง ก้าวไปตามทางเดินซึ่งเวลานี้มองเห็นเป็นสีเหลืองอมส้มตามสีของแสงจากโคมไฟสนาม


“นั่นรีน่าหรือเปล่า” เสียงร้องถามดังขึ้นขณะที่เธอเดินมาถึงบ้านพักหลังหนึ่ง
เอรีน่าหันขวับไปตามเสียงเรียกและพบว่าผู้ที่นั่งอยู่บนระเบียงบ้านพักคือเอื้องลดา


“นั่นเธอจะไปไหนมืดค่ำ”นางเอกสาวลุกจากเก้าอี้เดินมาเกาะราวระเบียงพร้อมทั้งชะโงกหน้าถาม


ด้วยความที่ไม่ใช่คนเจ้าทิฐิสาวลูกครึ่งจึงตอบไปตามจริง “รีน่าลืมโทรศัพท์ไว้ที่กู่เก่าน่ะ ว่าจะกลับไปเอา”
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » อังคาร 23 ก.ค. 2013 7:02 pm

เอื้องลดาอ้าปากค้าง เป็นครู่จึงแสดงความเห็น “แต่มันมืดค่ำแล้วนะ ถึงคืนนี้จะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงก็เถอะ ยังไงการเดินในที่มืดๆแบบนั้นก็ยังน่ากลัวอยู่ดี”


อีกฝ่ายยักไหล่ “ทำไงได้ล่ะ รีน่าต้องใช้มันติดต่องาน แล้วพรุ่งนี้ก็มีเดินแบบด้วย ถ้าไม่รีบกลับไปเอาก็คงติดต่องานลำบาก รีน่าไม่อยากเสียชื่อเพราะผิดคำพูด มันดูไม่น่าเชื่อถือ”


คนฟังพยักหน้าแล้วจึงเสนอตัว “งั้นเดี๋ยวเอื้องไปเป็นเพื่อนเอง”


เอรีน่าขมวดคิ้ว ย้อนถาม “จริงเหรอ”


เอื้องลดาหัวเราะ “จริงสิ จะปล่อยให้รีน่าไปคนเดียวได้ยังไง ยังไงเราก็เพื่อนร่วมวงการเดียวกัน”


ว่าแล้วนางเอกสาวก็ก้าวลงบันไดมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งยังแปลกใจไม่หายที่ได้เห็นน้ำใจของคนที่ไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อนดังเช่นเธอผู้นี้ ผู้ที่กำลังเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย


“ไปสิ จะได้รีบไปรีบกลับ เอ หรือจะโทร.ไปขอให้คุณดลส่งคนไปเป็นเพื่อนเราดีล่ะ”เอื้องลดาแนะ


“อย่าเลย รีน่าเกรงใจเขา เมื่อครู่คุณนัยก็เพิ่งมาส่งรีน่าที่นี่ จริงๆเอื้องไม่ต้องไปด้วยก็ได้นะ รีน่าไปคนเดียวได้”


ทว่าเอื้องลดากลับสั่นหน้า “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”


หญิงสาวทั้งสองเดินมาจนถึงประตูเล็กซึ่งล็อกกลอนเอาไว้จากด้านใน เอื้องลดาจึงเป็นผู้เปิดมันแล้วก้าวออกไปก่อน
ประตูปิดลง จึงเป็นการบดบังรัศมีของแสงไฟนีอ

อนตามไปด้วย โชคดีที่คืนนี้แสงจันทร์กระจ่างฟ้า การเดินไปตามทางอันมืดสลัวจึงไม่ลำบากมากนัก ทว่าสองสาวก็พยายามก้าวเร็วๆด้วยความระมัดระวัง


“ริมแม่น้ำแบบนี้อากาศเย็นสบายดีจังนะ”เอรีน่าชวนคุย


“ใช่จ้ะ บรรยากาศกลางคืนนี่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ ไม่ว่าเป็นประสาทหู ตา จมูก ต่างก็ได้รับสัมผัสเท่าเทียมกัน หูได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงนกและแมลงกลางคืน ตามองเห็นภาพใต้แสงจันทร์สีเงิน จมูกได้กลิ่นดอกเอื้องคำหอมกรุ่นลอยมาตามลม”เอื้องลดาต่ออย่างเคลิ้มๆ


นางแบบสาวพยักหน้า “แต่ความมืดก็น่ากลัวนะเอื้อง”


“น่ากลัวและน่าค้นหาไปพร้อมๆกัน”เอื้องลดาตอบเสียงเรียบ สายตาทอดมองไปยังทางโค้งเบื้องหน้าซึ่งมีกอไผ่กอใหญ่เป็นสัญลักษณ์ แล้วความร้อนผ่าวบริเวณโคนนิ้วก้อยก็เกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวก้มหน้าลงมองแหวนในมือซึ่งบัดนี้เปล่งประกายวูบวาบเด่นชัด เธอจึงรีบซุกมือเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงเนื่องจากเกรงว่าเอรีน่าจะถามในสิ่งที่เธอเองก็ตอบไม่ได้
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » อังคาร 23 ก.ค. 2013 7:02 pm

“อ้ายหมากแก้วขะใจ๋ไปห้ามน้าเอื้องบ่หื้อเข้าเขตเมือง”เสียงเล็กๆของหมากคำรัวเร็ว เครือสั่นด้วยความห่วงใยผู้เป็นน้าในอดีตชาติของตน


“หากว่าเฮาไปปรากฏตั๋วต่อหน้าน้าเอื้องเพลานี้ น้าเอื้องก็อาจจะตกใจ๋และตี้สำคัญแม่ญิงตี้มาโตยหั้นก็คงหวาดผวาเป๋นแน่”หมากแก้วค้าน
หมากคำเดินจ้ำอ้าวไปยืนด้านหน้าพี่ชายแล้วยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมทั้งทำหน้าตาเคร่งเครียด “แล้วจะยะจะได น้องกลั๋วน้าเอื้องจักเป๋นอันตรายจากคนฮ้ายตี้อยู่ในเมืองเก่า”


หมากแก้วเกาหัวแกรก “หรือว่าเฮาจักไปขัดขวางโดยตี้บ่อหื้อไผหันตั๋ว”


“น้องว่าเฮาไปจัดก๋ารหลอกคนฮ้ายสองคนนั้นหื้อหนีไปดีกว่าเจ้า”หมากคำวางแผน


ผู้เป็นพี่ชายพยักหน้าพลางคว้าข้อมือเล็กๆของน้องสาวทันใด“อั้นก็ไปจัดก๋ารได้ละ”


“บ่ต้องยะจะไดทั้งนั้นล่ะ หมากแก้ว หมากคำ”เสียงของพ่อปู่ดังขึ้น สองพี่น้องจึงชะงัก


หมากคำทำหน้าละห้อยเดินเข้าไปหาผู้เป็นปู่และแหงนหน้าคอตั้งบ่า “มีคนฮ้ายจะเข้ามาลักสมบัติในเขตเมืองเฮาเจ้า น้าเอื้องก็ก๋ำลังจะเข้าไปตี้หั้น หมากคำกลั๋วว่ามันจะทำร้ายน้าเอื้องเจ้า”


“หากเป๋นอย่างนั้นก็แปล๋ว่าคนเหล่านั้นมีเวรก๋รรมต่อกั๋น อย่างใดก็หนีเวรก๋รรมบ่พ้นดอก”


“น้าเอื้องเป๋นคนดี จะไดต้องมีเวรก๋รรมโตยเล่าพ่อปู่”หมากแก้วถามบ้าง
พ่อปู่อินตาวางมือลงบนศีรษะจ้อยพลางอธิบายใจอย่างใจเย็น “เวรก๋รรมเป๋นเสมือนเงาของเฮากู้คน คนเฮาเกิดมาหลายภพหลายชาติ สร้างก๋รรมสร้างเวรเอาไว้ ทั้งที่เฮาฮู้ตั๋วและบ่ฮู้ตั๋ว แต่ก๋รรมนั้นก็จะต้องโตยมาตันสักวันหนึ่ง”


“แต่น้าเอื้องทำความดีเอาไว้นัก จะไดผลบุญบ่จ้วยเล่า”หมากคำถามเสียงขึ้นจมูก


พ่อปู่อินตาจึงจูงมือเล็กๆนั้นให้เดินตามไปอย่างช้าๆ “บุญก็คือบุญ ก๋รรมก็คือก๋รรม บุญก็จักเสริมสร้างบารมีหื้อเฮาไปตางหน้า ส่วนก๋รรมนั้นเฮาก็ต้องชดใช้ บุญก๋รรมอยู่คนละส่วน บ่เกี่ยวข้องกั๋น ดังนั้นเมื่อสิ่งใดจะเกิด เฮาก็บ่ควรเข้าไปเกี่ยวข้อง ปล่อยหื้อมันเป๋นไปต๋ามชะต๋าชีวิตของน้าเจ้าเต๊อะ เวลานี้เจ้าสองต๋นปิ๊กคุ้มได้ละ”


“เจ้า”เสียงเล็กๆสองเสียงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทว่าหมากแก้วและหมากคำก็ยังไม่วายมองตามร่างระหงของเอื้องลดาไปด้วยความเป็นห่วง
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » อังคาร 23 ก.ค. 2013 7:03 pm

เงาตะคุ่มสองเงากำลังหันรีหันขวางอยู่ข้างๆกู่โบราณคล้ายกับกำลังมองหาอะไรสักอย่าง ชั่วครู่ชายผู้มีรูปร่างสูงใหญ่จึงบ่นพึมพำ “เสี่ยจะรีบให้เรามาขุดทำไมวะไอ้ชาติ วันสงกรานต์อยู่แท้ๆแทนที่จะให้เราได้พัก”

“เสี่ยบอกว่าพ่อหมอก๋องคำมาทำพิธีข่มเทวาอารักษ์ของที่นี่แล้วก็ต้องรีบขุดก่อนที่เขาจะทำพิธีส่งเคราะห์กันในวันที่ 16 มิเช่นนั้นจักทำให้เคราะห์ร้ายต่างๆตกมาอยู่กับพวกเรา”ชายร่างสันทัดนามว่าสุชาติหันไปตอบ


“แล้วเสี่ยจะแน่ใจได้ยังไงว่าที่นี่มีสมบัติอยู่จริงๆ”ชายร่างใหญ่ยังคงสงสัย


“ข้าเคยได้ยินมาว่ากรุพระที่นี่เคยแตกถึงสองกรุ คนสมัยก่อนเขาได้พระเก่าๆแล้วก็ของเก่าไปเยอะแยะ ของบางอย่างมีค่ามากด้วย ส่วนเราถ้าได้ของดีก็อาจจะไม่ส่งให้เสี่ยทั้งหมดก็ได้นี่ เพราะสิ่งที่เสี่ยต้องการคือพระพุทธรูปทองคำนั่นอย่างเดียว อย่างอื่นก็แค่ผลพลอยได้”อาคมตอบอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง


สุชาติหัวเราะหึๆแล้วจึงชะงัก “เฮ้ย!ใครถือไฟฉายมานั่นวะ”
“หลบไปข้างหลังกู่ก่อน เร็ว ไอ้ชาติ”ว่าแล้วอาคมก็วิ่งนำไปด้วยความเร่งรีบ


แสงไฟฉายผนวกกับแสงจันทร์ส่องให้ชายกลางคนซึ่งหลบอยู่หลังกู่โบราณมองเห็นหญิงสาวร่างระหงที่เดินเคียงคู่กันมาได้อย่างชัดเจน




“ผู้หญิงนี่หว่าไอ้คม ท่าทางจะสวยด้วย ดูขาสิ ทั้งขาว ทั้งเรียว ถ้ากูได้เป็นเมียนะ กูจะไม่ลืมพระคุณเลย เสียดายที่เห็นหน้าไม่ชัด”




ทว่าอาคมกลับค้านขึ้นอย่างขลาดๆ “ผีหรือเปล่าวะไอ้ชาติ ในเมืองเก่าแบบนี้มึงอย่าไว้ใจ ไม่ใช่พอเดินเข้าไปใกล้จริงๆมันอาจจะปลิ้นตา ล้วงไส้ให้ดูก็ได้นะเว้ย”


“ผีอะไรจะแต่งตัวแบบนี้วะ ผีก็ต้องใส่ชุดไทยสิ”


อาคมซัดมือผัวะลงกลางหลังเพื่อน “ผียุคนี้ไงวะ ไอ้นี่โง่ไปได้ ผีมันก็คงทันสมัยเป็นเหมือนกันแหละ”


“แล้วถ้ามันไม่ใช้ผีล่ะวะไอ้คม”สุชาติย้อนถาม


อาคมยกมือขึ้นลูบปาก “ถ้าไม่ใช่ผีก็จัดการเลยสิวะ จะปล่อยไว้ทำซากอะไร”


สุชาติยิ้มกริ่มแล้วจึงยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปากตนเองก่อนปรามเพื่อน “งั้นเงียบฟังก่อน ว่านังสองคนนั่นมันพูดอะไรกัน



------------------------------------------------------------------------------------------------------




เมื่อแสงไฟฉายกราดไปบนพื้นหญ้าด้านหน้ากู่โบราณไม่ถึงนาที เอริน่าก็อุทานขึ้นเสียงดังลั่น “เจอแล้วเอื้อง”







“ไหน อ้อ อยู่นั่นเอง”เอื้องลดามองตามนิ้วชี้ของนางแบบสาวพลางยิ้มด้วยความยินดี







เอริน่าย่อตัวลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะลุกขึ้นบอกกลั้วหัวเราะ “ดีใจที่สุดเลย ไม่งั้นคงติดต่อกับผู้จัดงานพรุ่งนี้ไม่ได้แน่ๆ”







“ดีใจด้วยนะรีน่า ปะ รีบกลับกันเถอะ”







“จ้ะ”เอรีน่าก้าวเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย พลันสายตาของเธอก็มองเห็นแสงสว่างวาบขึ้นที่กำแพงเมืองทางทิศใต้ติดประตูทางเข้าโบราณสถาน หญิงสาวจึงอุทานขึ้น “อุ๊ย!นั่นแสงอะไรกันเอื้อง”







นางเอกสาวมองตาม “ไม่รู้เหมือนกัน เอ๊ะ! เสียงอะไร”







เสียงสวบสาบที่ดังมาจากด้านหลัง เป็นเหตุให้เอื้องลารีบหันขวับกลับไปดู แล้วจึงพบว่ามีชายสองคนกำลังพุ่งตัวเข้ามาหาพวกเธอ เอื้องลดาจึงผลักเพื่อนให้หลบพลางร้องบอก “รีน่าระวัง มีคนร้าย”







เอรีน่าร้องกรี๊ดพลันวิ่งไปข้างหน้าจนสุดฝีเท้า







ทว่าเจ้าวายร้ายไวกว่า มันวิ่งตามมาทันและกระโดดเข้าล็อกคอเธอจากทางด้านหลัง เอรีน่าร้องลั่น คว้าแขนล่ำขึ้นมากัดสุดแรงจนมันดิ้นพล่านและปล่อยแขนออกจากตัวเธอ เมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการแล้วนางแบบสาวจึงหลับหูหลับตาวิ่นหนีไปให้เร็วที่สุด







“เก่งนักนะอีคนสวย”อาคมตะโกนลั่น ความโกรธพุ่งวาบเข้าสู่หัวใจ พร้อมกับความเจ็บแสบบริเวณแขนขวาที่ทำให้มันเร่งฝีเท้าไล่ตามร่างสะคราญอย่างมาดหมาย







แต่เมื่อพ้นโค้งทางเข้าโบราณสถานมาแล้ว ทุกอย่างพลันนิ่งสนิท ดวงตาเรียวยิบหยีของมันมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆของอีกฝ่าย จึงตะโกนขู่ “ออกมาเสียดีๆนังคนสวย ไม่งั้นเพื่อนของมึงโดนรุมโทรมแน่”







น้ำเสียงแหบๆอันดังก้องหูทำให้จิตใจของนางแบบสาวไหววูบ







เอื้องลดาตามมาเพราะความห่วงใยเธอและด้วยมิตรภาพที่หาได้ยากนักจากเพื่อนใหม่ที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามกันด้วยซ้ำ แล้วเธอจะปล่อยให้เพื่อนถูกทำร้ายเพียงลำพังได้อย่างไร







คิดดังนั้นร่างระหงก็ผุดลุกขึ้น แต่แล้วโทรศัพท์ในมือที่เธอกำไว้จนเหงื่อชื้นก็ทำให้หญิงสาวฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอจะต้องตั้งสติและหาวิธีการที่ดีที่สุด เนื่องจากการตัดสินใจในวันนี้ทำได้ครั้งเดียวและเป็นเรื่องที่เสี่ยงถึงชีวิต







เอาล่ะ เธอจะต้องออกไปช่วยเอื้องลดา แต่จะต้องแจ้งข่าวนี้กับนทีดลเสียก่อน







มือเรียวสั่นของหญิงสาวจึงยัดโทรศัพท์เอาไว้ในเสื้อเพื่อป้องกันแสงจากโทรศัพท์จะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนหลบอยู่ที่ใด จากนั้นจึงกดส่งข้อความถึงชายหนุ่มเจ้าของรีสอร์ตด้วยใจที่มุ่งหวังและภาวนาว่าเขาจะต้องได้รับสารจากเธอทันท่วงที







เสร็จเรียบร้อยแล้วนางแบบสาวก็ลุกขึ้นยืนแล้วยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง







เธอชะโงกหน้าออกไปมองหาเจ้าวายร้ายจนมั่นใจว่ามันไม่อยู่แล้วจึงวิ่งกลับไปยังจุดเกิดเหตุ โดยหลบอยู่หลังกำแพงเมืองที่มีความสูงระดับเอวเพื่อดูลาดเลา







เวลานี้เอื้องลดาเองก็เงียบไป มีเพียงเจ้าสองคนนั่นเดินขวักไขว่ตามหาตัวเธออยู่







อา...เอื้องลดาขอให้เธอปลอดภัยด้วยเถอะ







แต่แล้วโชคกลับเข้าข้างพวกมันเสียนี่ เมื่ออีกราว 5 นาทีเจ้าสุชาติก็หัวเราะดังลั่น “นั่นไง น้องสาวคนสวยอยู่นั่น ไอ้คมมึงเห็นไหม สงสัยน้องเขากลัวเจ็บหลังว่ะมึง ถึงได้เลือกสถานที่เองแบบนั้น”







ว่าแล้วเสียงหัวเราะแหบพร่า หื่นกระหายของมันก็ดังขึ้นพร้อมกัน





เอื้องลดาตัวสั่นเทาอยู่พงหญ้า ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายแกล้งพูดโดยใช้จิตวิทยาหรือมองเห็นว่าเธออยู่ตรงนี้จริงๆ แต่ก็ยังพยายามรวบรวมสติให้นิ่ง คอยเป็นผู้ตั้งรับและประวิงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด







ตาของเธอมองตรงไปยังร่างของมันทั้งคู่ แม้จิตใจกำลังระส่ำ มือไม้เย็นเฉียบ แต่นางเอกสาวก็ตั้งใจว่าจะต่อสู้จนสุดชีวิต ไม่มีวันที่เธอจะยอมตกเป็นทาสอารมณ์ของคนจิตใจหยาบช้าคู่นี้เป็นอันขาด

--------------------------------------------------------------------------------------------------



ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามซึ่งบัดนี้มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามลำตัวชะงักงันหลังเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำแล้วได้ยินเสียงเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียง เขาจึงรีบก้าวลิ่วๆไปหยิบมันขึ้นมากดดู







แล้วชายหนุ่มก็ต้องพบกับความตกตะลึงหลังกวาดตามองตัวอักษรที่ปรากฏบนจอจนครบทุกตัวแล้ว







‘เรากำลังหนีคนร้ายอยู่ในโบราณสถาน ช่วยด้วย’







โดยไม่ต้องคิด นทีดลรีบดึงผ้าเช็ดตัวที่พันตัวออกแล้วสวมเสื้อผ้าวิ่งลงจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับอ้อมออกไปทางประตูรีสอร์ตเพื่อให้ถึงด้านหน้าโบราณสถานโดยเร็วที่สุด







ทั้งนี้เขาก็ไม่ลืมที่จะกดโทรศัพท์หานัยภาค “นัย รีบลงมายืนรอพี่ที่หน้าบ้านพัก คุณรีน่ากำลังตกอยู่ในอันตราย อย่าลืมเอาปืนมาด้วยนะ”







เมื่อปลายสายรับคำ ชายหนุ่มจึงวางโทรศัพท์ลงบนเบาะรถข้างๆแล้วเหยียบคันเร่งให้ถึงยังจุดหมายพลางภาวนาให้หญิงสาวรอดพ้นจากภยันตราย “พยายามเอาตัวรอดรอผมกับนัยนะครับคุณรีน่า”
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » พุธ 08 ม.ค. 2014 10:50 pm

[size=150]มีการปรับตัวละครบางตัว และรายละเอียดบางอย่างตั้งแต่บทนี้ไปนะคะ (จริงๆแก้ตั้งแต่เริ่มต้น แต่ขออนุญาตไม่โพสต์ใหม่เพราะมันเยอะมาก)[/size]

บทที่ ๑๐


แสงสีแดงเหนือขอบฟ้าทางทิศตะวันตกเลื่อนลับเหลี่ยมเขาไปนานแล้ว ภายในพิงครัตน์รีสอร์ตจึงมีแสงสีนวลจากโคมไฟสนามเข้ามาแทนที่ สายลมเย็นพัดมาไหวๆ เงากิ่งไม้จึงไหวพะเยิบพะยาบตามแรงลม ครู่ใหญ่จึงมีเงาสะท้อนร่างมนุษย์ทาบทับบนทางเดินปูด้วยอิฐถึงสองเงาเคียงกัน ร่างนั้นเคลื่อนไปยังบ้านพักหลังหนึ่งซึ่งปลูกสร้างอยู่ริมฝายน้ำเล็กๆและมีไม้ดอกไม้ประดับตกแต่งลดหลั่นไปตามชั้นของโขดหินอย่างสวยงามลงตัว
“ผมส่งแค่นี้นะฮะ”นัยภาคบอกหลังจากเดินตามหญิงสาวมาจนถึงที่พักของเธอ

เอรินาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มพร้อมทั้งคลี่ยิ้มโชว์ฟันขาวเรียงเรียบ “ขอบคุณมากนะคะคุณนัยที่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนรีนา”

เขายิ้มตอบ ใบหน้าขาวดูงคมสันดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เป็นไรครับ เอาไว้ว่างๆผมจะพาคุณรีนาไปขับรถชมวิวเมืองเชียงใหม่บ้าง”

“สัญญาแล้วนะคะ จะมาบิดพลิ้วทีหลังไม่ได้นะคุณนัย”

คนถูกรวบรัดหัวเราะชอบใจ เขาคงยินดีมาก ถ้าเธอจะรวบรัดเช่นนี้บ่อยๆ “ครับ ถ้าผิดสัญญาผมยินดีให้ปรับ สำหรับคืนนี้ฝันดีนะครับ”

“ค่ะ ขอให้คุณนัยฝันดีเหมือนกันนะคะ” เธอยกมือขวาขึ้นโบกไปมาแล้วจึงค่อยหมุนตัวเดินขึ้นบันไดเที่ยๆเข้าไปในบ้านพักซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความสว่างไสวจากดวงไฟที่เธอเพิ่งกดเปิดสวิตซ์

ร่างบางเอนลงบนที่นอนซึ่งยังปูผ้าคลุมเตียงเอาไว้ก่อนจะกดรีโมตเปิดโทรทัศน์ดูละครช่วงเย็นซึ่งกำลังประคารมกันอย่างถึงพริกถึงขิง นางแบบสาวส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย เธอชอบละครคลาสสิกมากกว่าแนวแรงๆจึงกดรีโมตปิดเพื่อให้ภายในห้องอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงพูดคุยกันของคนที่เดินอยู่บนถนนด้านล่างซึ่งเธอจำได้ว่าเสียงหนึ่งนั้นเป็นเสียงของนทีดล

ความอยากรู้ทำให้นางแบบสาวลุกขึ้นจากที่นอน แง้มหน้าต่างไม้ออกดูจึงพบว่านทีดลและนาถนรีกำลังเดินไปส่งเอื้องลดาที่บ้านพักซึ่งอยู่ถัดจากบ้านพักของเธอไปอีกสามหลัง

ด้วยความห่วงเพื่อนเอรินาจึงล้วงหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงเพื่อโทร.ไปเล่าให้เมรินฟัง ทว่าทุกอย่างกลับว่างเปล่า เธอจึงหันรีหันขวางเดินไปดูยังจุดที่คิดว่าน่าจะวางโทรศัพท์มือถือราคาแพงของตนเอาไว้ สำหรับนางแบบสาวแล้วโทรศัพท์เป็นสิ่งที่เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต ใช้เล่นอินเทอร์เน็ต เล่มเกมเครียดคลาย เป็นที่เซฟข้อมูลนัดหมาย และที่สำคัญเป็นสื่อกลางสำหรับติดต่องาน

แล้วเธอจะลืมทิ้งไว้ได้อย่างไร ในเมื่อตอนที่ไปเดินเล่นเธอยังถือมันติดมือไปด้วยเลยนี่นา

ฉุกคิดมาถึงจุดนี้คิ้วเรียวได้รูปก็ขมวดมุ่น ‘ตายแล้ว เธอลืมโทรศัพท์เอาไว้บนพื้นตอนที่จุดธูปไหว้กู่เก่าในโบราณสถาน หากปล่อยทิ้งแล้วไว้เกิดฝนตกเล่า หรือถ้าพรุ่งนี้เช้ามีใครมาพบมันก่อนเธอเล่า จะทำอย่างไรดี’

คิดดังนั้นนางแบบสาวจึงตัดสินใจหยิบไฟฉายออกจากกระเป๋าเดินทาง ใจอยากจะขอร้องให้มาริสาหรือเมรินไปเป็นเพื่อนอยู่หรอก แต่สองคนนั้นออกไปเดินห้างตั้งแต่หัวค่ำแล้วป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา ‘เฮ้อ!อย่าไปกลัวความมืดเลยเอรินา เธอก็แค่รีบเดินจ้ำๆไปที่โบราณสถานแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือกลับมาเท่านั้นเอง’

เมื่อไม่มีวิธีอื่นใดที่ดีกว่านั้น สาวลูกครึ่งจึงเปิดประตูห้องพักเดินลิ่วๆลงไปด้านล่าง ก้าวไปตามทางเดินซึ่งเวลานี้มองเห็นเป็นสีเหลืองอมส้มตามสีของแสงจากโคมไฟสนาม

“นั่นคุณรีนาหรือเปล่า” เสียงร้องถามดังขึ้นขณะที่เธอเดินมาถึงบ้านพักหลังหนึ่ง

เอรินาหันขวับไปตามเสียงเรียกและพบว่าผู้ที่นั่งอยู่บนระเบียงบ้านพักคือเอื้องลดา

“จะไปไหนมืดค่ำคะ”เอื้องลดาลุกจากเก้าอี้เดินมาเกาะราวระเบียงพร้อมทั้งชะโงกหน้าถาม

ด้วยความที่ไม่ใช่คนเจ้าทิฐิสาวลูกครึ่งจึงตอบไปตามจริง “รีนาลืมโทรศัพท์ไว้ที่กู่เก่าน่ะ ว่าจะกลับไปเอา”

เอื้องลดาอ้าปากค้าง เป็นครู่จึงแสดงความเห็น “แต่มันมืดค่ำแล้วนะ ถึงคืนนี้จะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงก็เถอะ ยังไงการเดินในที่มืดๆแบบนั้นก็ยังน่ากลัวอยู่ดี”

อีกฝ่ายยักไหล่ “ทำไงได้ล่ะ รีนาต้องใช้มันติดต่องาน แล้วพรุ่งนี้ก็มีเดินแบบด้วย ถ้าไม่รีบกลับไปเอาก็คงติดต่องานลำบาก รีนาไม่อยากเสียชื่อเพราะผิดคำพูด มันดูไม่ดี”

คนฟังพยักหน้าแล้วจึงเสนอตัว “งั้นเดี๋ยวเอื้องไปเป็นเพื่อนเอง”

เอรินาขมวดคิ้ว ย้อนถาม “จริงเหรอ”

เอื้องลดาหัวเราะ “จริงสิ จะปล่อยให้คุณไปคนเดียวได้ยังไง ยังไงเราก็เพื่อนร่วมวงการเดียวกัน”

ว่าแล้วดาราสาวก็ก้าวลงบันไดมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งยังแปลกใจไม่หายที่ได้เห็นน้ำใจของคนที่ไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อนดังเช่นเธอผู้นี้ ผู้ที่กำลังเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย

“ไปสิ จะได้รีบไปรีบกลับ เอ หรือจะโทร.ไปขอให้คุณดลส่งคนไปเป็นเพื่อนเราดีล่ะ”เอื้องลดาแนะ

“อย่าเลย รีนาเกรงใจเขา เมื่อครู่คุณนัยก็เพิ่งมาส่งรีนาที่นี่ จริงๆคุณเอื้องไม่ต้องไปด้วยก็ได้นะ รีนาไปคนเดียวได้”

ทว่าเอื้องลดากลับสั่นหน้า “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”

หญิงสาวทั้งสองเดินมาจนถึงประตูเล็กซึ่งล็อกกลอนเอาไว้จากด้านใน เอื้องลดาจึงเป็นผู้เปิดมันแล้วก้าวออกไปก่อน

ประตูปิดลง จึงเป็นการบดบังรัศมีของแสงไฟนีออนตามไปด้วย โชคดีที่คืนนี้แสงจันทร์กระจ่างฟ้า การเดินไปตามทางอันมืดสลัวจึงไม่ลำบากมากนัก ทว่าสองสาวก็พยายามก้าวเร็วๆด้วยความระมัดระวัง

“ริมแม่น้ำแบบนี้อากาศเย็นสบายดีจังนะ”เอรินาชวนคุย

“ใช่จ้ะ บรรยากาศกลางคืนนี่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ ไม่ว่าเป็นประสาทหู ตา จมูก ต่างก็ได้รับสัมผัสเท่าเทียมกัน หูได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงนกและแมลงกลางคืน ตามองเห็นภาพใต้แสงจันทร์สีเงิน จมูกได้กลิ่นดอกเอื้องคำหอมกรุ่นลอยมาตามลม”เอื้องลดาต่ออย่างเคลิ้มๆ

นางแบบสาวพยักหน้า “แต่ความมืดก็น่ากลัวนะคุณเอื้อง”

“น่ากลัวและน่าค้นหาไปพร้อมๆกันแหละ”เอื้องลดาตอบตามทัศนคติ ปล่อยสายตาทอดมองไปยังทางโค้งเบื้องหน้าซึ่งมีกอไผ่กอใหญ่เป็นสัญลักษณ์ แล้วความร้อนผ่าวบริเวณโคนนิ้วก้อยก็เกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวก้มหน้าลงมองแหวนในมือซึ่งบัดนี้เปล่งประกายวูบวาบสว่างไสว เธอจึงรีบซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงเนื่องจากเกรงว่าเอรินาจะถามในสิ่งที่เธอเองก็ตอบไม่ได้
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » พุธ 08 ม.ค. 2014 10:52 pm

มีการปรับตัวละครบางตัว และรายละเอียดบางอย่างตั้งแต่บทนี้ไปนะคะ (จริงๆแก้ตั้งแต่เริ่มต้น แต่ขออนุญาตไม่โพสต์ใหม่เพราะมันเยอะมาก)

บทที่ ๑๐


แสงสีแดงเหนือขอบฟ้าทางทิศตะวันตกเลื่อนลับเหลี่ยมเขาไปนานแล้ว ภายในพิงครัตน์รีสอร์ตจึงมีแสงสีนวลจากโคมไฟสนามเข้ามาแทนที่ สายลมเย็นพัดมาไหวๆ เงากิ่งไม้จึงไหวพะเยิบพะยาบตามแรงลม ครู่ใหญ่จึงมีเงาสะท้อนร่างมนุษย์ทาบทับบนทางเดินปูด้วยอิฐถึงสองเงาเคียงกัน ร่างนั้นเคลื่อนไปยังบ้านพักหลังหนึ่งซึ่งปลูกสร้างอยู่ริมฝายน้ำเล็กๆและมีไม้ดอกไม้ประดับตกแต่งลดหลั่นไปตามชั้นของโขดหินอย่างสวยงามลงตัว
“ผมส่งแค่นี้นะฮะ”นัยภาคบอกหลังจากเดินตามหญิงสาวมาจนถึงที่พักของเธอ

เอรินาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มพร้อมทั้งคลี่ยิ้มโชว์ฟันขาวเรียงเรียบ “ขอบคุณมากนะคะคุณนัยที่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนรีนา”

เขายิ้มตอบ ใบหน้าขาวดูงคมสันดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เป็นไรครับ เอาไว้ว่างๆผมจะพาคุณรีนาไปขับรถชมวิวเมืองเชียงใหม่บ้าง”

“สัญญาแล้วนะคะ จะมาบิดพลิ้วทีหลังไม่ได้นะคุณนัย”

คนถูกรวบรัดหัวเราะชอบใจ เขาคงยินดีมาก ถ้าเธอจะรวบรัดเช่นนี้บ่อยๆ “ครับ ถ้าผิดสัญญาผมยินดีให้ปรับ สำหรับคืนนี้ฝันดีนะครับ”

“ค่ะ ขอให้คุณนัยฝันดีเหมือนกันนะคะ” เธอยกมือขวาขึ้นโบกไปมาแล้วจึงค่อยหมุนตัวเดินขึ้นบันไดเที่ยๆเข้าไปในบ้านพักซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความสว่างไสวจากดวงไฟที่เธอเพิ่งกดเปิดสวิตซ์

ร่างบางเอนลงบนที่นอนซึ่งยังปูผ้าคลุมเตียงเอาไว้ก่อนจะกดรีโมตเปิดโทรทัศน์ดูละครช่วงเย็นซึ่งกำลังประคารมกันอย่างถึงพริกถึงขิง นางแบบสาวส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย เธอชอบละครคลาสสิกมากกว่าแนวแรงๆจึงกดรีโมตปิดเพื่อให้ภายในห้องอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงพูดคุยกันของคนที่เดินอยู่บนถนนด้านล่างซึ่งเธอจำได้ว่าเสียงหนึ่งนั้นเป็นเสียงของนทีดล

ความอยากรู้ทำให้นางแบบสาวลุกขึ้นจากที่นอน แง้มหน้าต่างไม้ออกดูจึงพบว่านทีดลและนาถนรีกำลังเดินไปส่งเอื้องลดาที่บ้านพักซึ่งอยู่ถัดจากบ้านพักของเธอไปอีกสามหลัง

ด้วยความห่วงเพื่อนเอรินาจึงล้วงหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงเพื่อโทร.ไปเล่าให้เมรินฟัง ทว่าทุกอย่างกลับว่างเปล่า เธอจึงหันรีหันขวางเดินไปดูยังจุดที่คิดว่าน่าจะวางโทรศัพท์มือถือราคาแพงของตนเอาไว้ สำหรับนางแบบสาวแล้วโทรศัพท์เป็นสิ่งที่เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต ใช้เล่นอินเทอร์เน็ต เล่มเกมเครียดคลาย เป็นที่เซฟข้อมูลนัดหมาย และที่สำคัญเป็นสื่อกลางสำหรับติดต่องาน

แล้วเธอจะลืมทิ้งไว้ได้อย่างไร ในเมื่อตอนที่ไปเดินเล่นเธอยังถือมันติดมือไปด้วยเลยนี่นา

ฉุกคิดมาถึงจุดนี้คิ้วเรียวได้รูปก็ขมวดมุ่น ‘ตายแล้ว เธอลืมโทรศัพท์เอาไว้บนพื้นตอนที่จุดธูปไหว้กู่เก่าในโบราณสถาน หากปล่อยทิ้งแล้วไว้เกิดฝนตกเล่า หรือถ้าพรุ่งนี้เช้ามีใครมาพบมันก่อนเธอเล่า จะทำอย่างไรดี’

คิดดังนั้นนางแบบสาวจึงตัดสินใจหยิบไฟฉายออกจากกระเป๋าเดินทาง ใจอยากจะขอร้องให้มาริสาหรือเมรินไปเป็นเพื่อนอยู่หรอก แต่สองคนนั้นออกไปเดินห้างตั้งแต่หัวค่ำแล้วป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา ‘เฮ้อ!อย่าไปกลัวความมืดเลยเอรินา เธอก็แค่รีบเดินจ้ำๆไปที่โบราณสถานแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือกลับมาเท่านั้นเอง’

เมื่อไม่มีวิธีอื่นใดที่ดีกว่านั้น สาวลูกครึ่งจึงเปิดประตูห้องพักเดินลิ่วๆลงไปด้านล่าง ก้าวไปตามทางเดินซึ่งเวลานี้มองเห็นเป็นสีเหลืองอมส้มตามสีของแสงจากโคมไฟสนาม

“นั่นคุณรีนาหรือเปล่า” เสียงร้องถามดังขึ้นขณะที่เธอเดินมาถึงบ้านพักหลังหนึ่ง

เอรินาหันขวับไปตามเสียงเรียกและพบว่าผู้ที่นั่งอยู่บนระเบียงบ้านพักคือเอื้องลดา

“จะไปไหนมืดค่ำคะ”เอื้องลดาลุกจากเก้าอี้เดินมาเกาะราวระเบียงพร้อมทั้งชะโงกหน้าถาม

ด้วยความที่ไม่ใช่คนเจ้าทิฐิสาวลูกครึ่งจึงตอบไปตามจริง “รีนาลืมโทรศัพท์ไว้ที่กู่เก่าน่ะ ว่าจะกลับไปเอา”

เอื้องลดาอ้าปากค้าง เป็นครู่จึงแสดงความเห็น “แต่มันมืดค่ำแล้วนะ ถึงคืนนี้จะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงก็เถอะ ยังไงการเดินในที่มืดๆแบบนั้นก็ยังน่ากลัวอยู่ดี”

อีกฝ่ายยักไหล่ “ทำไงได้ล่ะ รีนาต้องใช้มันติดต่องาน แล้วพรุ่งนี้ก็มีเดินแบบด้วย ถ้าไม่รีบกลับไปเอาก็คงติดต่องานลำบาก รีนาไม่อยากเสียชื่อเพราะผิดคำพูด มันดูไม่ดี”

คนฟังพยักหน้าแล้วจึงเสนอตัว “งั้นเดี๋ยวเอื้องไปเป็นเพื่อนเอง”

เอรินาขมวดคิ้ว ย้อนถาม “จริงเหรอ”

เอื้องลดาหัวเราะ “จริงสิ จะปล่อยให้คุณไปคนเดียวได้ยังไง ยังไงเราก็เพื่อนร่วมวงการเดียวกัน”

ว่าแล้วดาราสาวก็ก้าวลงบันไดมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งยังแปลกใจไม่หายที่ได้เห็นน้ำใจของคนที่ไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อนดังเช่นเธอผู้นี้ ผู้ที่กำลังเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย

“ไปสิ จะได้รีบไปรีบกลับ เอ หรือจะโทร.ไปขอให้คุณดลส่งคนไปเป็นเพื่อนเราดีล่ะ”เอื้องลดาแนะ

“อย่าเลย รีนาเกรงใจเขา เมื่อครู่คุณนัยก็เพิ่งมาส่งรีนาที่นี่ จริงๆคุณเอื้องไม่ต้องไปด้วยก็ได้นะ รีนาไปคนเดียวได้”

ทว่าเอื้องลดากลับสั่นหน้า “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”

หญิงสาวทั้งสองเดินมาจนถึงประตูเล็กซึ่งล็อกกลอนเอาไว้จากด้านใน เอื้องลดาจึงเป็นผู้เปิดมันแล้วก้าวออกไปก่อน

ประตูปิดลง จึงเป็นการบดบังรัศมีของแสงไฟนีออนตามไปด้วย โชคดีที่คืนนี้แสงจันทร์กระจ่างฟ้า การเดินไปตามทางอันมืดสลัวจึงไม่ลำบากมากนัก ทว่าสองสาวก็พยายามก้าวเร็วๆด้วยความระมัดระวัง

“ริมแม่น้ำแบบนี้อากาศเย็นสบายดีจังนะ”เอรินาชวนคุย

“ใช่จ้ะ บรรยากาศกลางคืนนี่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ ไม่ว่าเป็นประสาทหู ตา จมูก ต่างก็ได้รับสัมผัสเท่าเทียมกัน หูได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงนกและแมลงกลางคืน ตามองเห็นภาพใต้แสงจันทร์สีเงิน จมูกได้กลิ่นดอกเอื้องคำหอมกรุ่นลอยมาตามลม”เอื้องลดาต่ออย่างเคลิ้มๆ

นางแบบสาวพยักหน้า “แต่ความมืดก็น่ากลัวนะคุณเอื้อง”

“น่ากลัวและน่าค้นหาไปพร้อมๆกันแหละ”เอื้องลดาตอบตามทัศนคติ ปล่อยสายตาทอดมองไปยังทางโค้งเบื้องหน้าซึ่งมีกอไผ่กอใหญ่เป็นสัญลักษณ์ แล้วความร้อนผ่าวบริเวณโคนนิ้วก้อยก็เกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวก้มหน้าลงมองแหวนในมือซึ่งบัดนี้เปล่งประกายวูบวาบสว่างไสว เธอจึงรีบซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงเนื่องจากเกรงว่าเอรินาจะถามในสิ่งที่เธอเองก็ตอบไม่ได้
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » พุธ 08 ม.ค. 2014 10:53 pm

“อ้ายหมากแก้วรีบไปห้ามน้าเอื้องบ่ให้เข้าเขตเมือง”เสียงเล็กๆของหมากคำรัวเร็ว เครือสั่นด้วยความห่วงใยผู้เป็นน้าในอดีตชาติของตน

“หากว่าเฮาไปปรากฏตัวต่อหน้าน้าเอื้องยามนี้ น้าเอื้องก็อาจจะตกใจและที่สำคัญแม่ญิงที่มาโตยก็คงหวาดผวาเป็นแน่”หมากแก้วค้าน

หมากคำเดินจ้ำอ้าวไปยืนด้านหน้าพี่ชายแล้วยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมทั้งทำหน้าตาเคร่งเครียด “แล้วจักทำอย่างไร น้องกลัวน้าเอื้องจักเป็นอันตรายจากคนร้ายที่มาด้อมๆมองๆอยู่”

หมากแก้วเกาหัวแกรก “หรือว่าเฮาจักไปขัดขวางโดยที่บ่ให้ไผเห็นตัว”

“น้องว่าเฮาไปจัดการหลอกคนร้ายสองคนนั้นให้หนีไปดีกว่าเจ้า”หมากคำวางแผน

ผู้เป็นพี่ชายพยักหน้าพลางคว้าข้อมือเล็กๆของน้องสาวทันใด“อย่างนั้นก็ไปจัดการได้ละ”

“หยุดเลย หมากแก้ว หมากคำ”เสียงของพ่อปู่ดังขึ้น สองพี่น้องจึงชะงัก

หมากคำทำหน้าละห้อยเดินเข้าไปหาผู้เป็นปู่และแหงนหน้าคอตั้งบ่า “มีคนร้ายจักเข้ามาลักสมบัติในเขตเมืองเฮาเจ้า น้าเอื้องก็กำลังมา หมากคำกลัวว่ามันจักทำร้ายน้าเอื้องเจ้า”

“หากเป็นอย่างนั้นก็แปลว่าคนเหล่านั้นมีเวรกรรมต่อกัน อย่างใดก็หนีเวรกรรมบ่พ้นดอก”

“น้าเอื้องเป็นคนดี จะใดต้องมีเวรกรรมโตยเล่าพ่อปู่”หมากแก้วถามบ้าง

พ่อปู่อินถาวางมือลงบนศีรษะจ้อยพลางอธิบายใจอย่างใจเย็น “เวรกรรมเป็นเสมือนเงาของเฮาทุกคน คนเฮาเกิดมาหลายภพหลายชาติ สร้างกรรมสร้างเวรเอาไว้ ทั้งที่เฮารู้ตัวและบ่รู้ตัว แต่กรรมนั้นก็จะต้องโตยมาทันสักวันหนึ่ง”

“แต่น้าเอื้องทำความดีเอาไว้นัก จะใดผลบุญบ่ช่วยเล่า”หมากคำถามเสียงขึ้นจมูก

พ่อปู่อินถาจึงจูงมือเล็กๆนั้นให้เดินตามไปอย่างช้าๆ “บุญก็คือบุญ กรรมก็คือกรรม บุญก็จักเสริมสร้างบารมีให้เฮาไปตางหน้า ส่วนกรรมนั้นเฮาก็ต้องชดใช้ บุญกรรมอยู่คนละส่วน บ่เกี่ยวข้องกัน ดังนั้นเมื่อสิ่งใดจะเกิด เฮาก็บ่ควรเข้าไปเกี่ยวข้อง ปล่อยให้มันเป็นไปตามชะตาชีวิตของน้าเจ้าเต๊อะ เวลานี้เจ้าสองตนปิ๊กคุ้มได้ละ”

“เจ้า”เสียงเล็กๆสองเสียงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทว่าหมากแก้วและหมากคำก็ยังไม่วายมองตามร่างระหงของเอื้องลดาไปด้วยความเป็นห่วง


เงาตะคุ่มสองเงากำลังหันรีหันขวางอยู่ข้างๆกู่โบราณคล้ายกับกำลังมองหาอะไรสักอย่าง ชั่วครู่ชายผู้มีรูปร่างท้วมเตี้ยจึงบ่นพึมพำ “เสี่ยจะรีบให้เรามาดูทำไมวะไอ้ชาติ วันสงกรานต์อยู่แท้ๆแทนที่จะให้เราได้พัก”

“เสี่ยบอกว่าพ่อหมอก๋องคำมาทำพิธีข่มเทวาอารักษ์ของที่นี่แล้วก็ต้องรีบขุดก่อนที่เขาจะทำพิธีส่งเคราะห์กันในวันที่ 16 มิเช่นนั้นจักทำให้เคราะห์ร้ายต่างๆตกมาอยู่กับพวกเรา”ชายร่างผอมเกร็งนามว่าสุชาติหันไปตอบ

“แล้วเสี่ยจะแน่ใจได้ยังไงว่าที่นี่มีสมบัติอยู่จริงๆ”ชายร่างใหญ่ยังคงสงสัย

“ข้าเคยได้ยินมาว่ากรุพระที่นี่เคยแตกถึงสองกรุ คนสมัยก่อนเขาได้พระเก่าๆแล้วก็ของเก่าไปเยอะแยะ ของบางอย่างมีค่ามากด้วย ส่วนเราถ้าได้ของดีก็อาจจะไม่ส่งให้เสี่ยทั้งหมดก็ได้นี่ เพราะสิ่งที่เสี่ยต้องการคือพระพุทธรูปทองคำนั่นอย่างเดียว อย่างอื่นก็แค่ผลพลอยได้”อาคมตอบอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
สุชาติหัวเราะหึๆแล้วจึงชะงัก “เฮ้ย!ใครถือไฟฉายมานั่นวะ”

“หลบไปข้างหลังกู่ก่อน เร็ว ไอ้ชาติ”ว่าแล้วอาคมก็วิ่งนำไปด้วยความเร่งรีบ

แสงไฟฉายผนวกกับแสงจันทร์ส่องให้ชายกลางคนซึ่งหลบอยู่หลังกู่โบราณมองเห็นหญิงสาวสองคนเดินเคียงคู่กันมาได้อย่างชัดเจน

“ผู้หญิงนี่หว่าไอ้คม ท่าทางจะสวยด้วย ดูหุ่นสิ เชียะเชียว ถ้ากูได้เป็นเมียนะ จะไม่ลืมพระคุณเลย เสียดายที่เห็นหน้าไม่ชัด”

อาคมฟังแล้วทำหน้าเคร่ง ค้านขึ้นอย่างขลาดๆ “ผีหรือเปล่าวะไอ้ชาติ ในเมืองเก่าแบบนี้มึงอย่าไว้ใจ ไม่ใช่พอเดินเข้าไปใกล้จริงๆมันอาจจะปลิ้นตา ล้วงไส้ให้ดูก็ได้นะเว้ย”

“ผีอะไรจะแต่งตัวแบบนี้วะ ผีก็ต้องใส่ชุดไทยสิ”

อาคมซัดมือผัวะลงกลางหลังเพื่อน “ผียุคนี้ไงวะ ไอ้นี่โง่ไปได้ ผีมันก็คงทันสมัยเป็นเหมือนกันแหละ”

“แล้วถ้ามันไม่ใช้ผีล่ะวะไอ้คม”สุชาติย้อนถาม

อาคมยกมือขึ้นลูบปาก “ถ้าไม่ใช่ผีก็จัดการเลยสิวะ จะปล่อยไว้ทำซากอะไร”

สุชาติยิ้มกริ่มแล้วจึงยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปากตนเองก่อนปรามเพื่อน “งั้นเงียบฟังก่อน ว่านังสองคนนั่นมันพูดอะไรกัน ถ้าเกิดมันมีผู้ชายตามมาเราจะซวยเอา”
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » พุธ 08 ม.ค. 2014 10:55 pm

เมื่อแสงไฟฉายกราดไปบนพื้นหญ้าด้านหน้ากู่โบราณไม่ถึงนาที เอรินาก็อุทานขึ้นเสียงดังลั่น “เจอแล้วคุณเอื้อง”

“ไหน อ้อ อยู่นั่นเอง”เอื้องลดามองตามนิ้วชี้ของนางแบบสาวพลางยิ้มด้วยความยินดี

เอรินาย่อตัวลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะลุกขึ้นบอกกลั้วหัวเราะ “ดีใจที่สุดเลย ไม่งั้นคงติดต่อกับผู้จัดงานพรุ่งนี้ไม่ได้แน่ๆ”

“ดีใจด้วยนะ ได้ของแล้วเรารีบกลับกันเถอะ”

“จ้ะ”เอรินาก้าวเดินเข้าไปหาเอื้องลดา พลันสายตาของเธอก็มองเห็นแสงสว่างวาบขึ้นที่กำแพงเมืองทางทิศใต้ติดประตูทางเข้าโบราณสถาน หญิงสาวจึงอุทานขึ้น “อุ๊ย!นั่นแสงอะไรกันคุณเอื้อง”

นางเอกสาวมองตาม “ไม่รู้เหมือนกัน เอ๊ะ! เสียงอะไร”

เสียงสวบสาบที่ดังมาจากด้านหลัง เป็นเหตุให้เอื้องลดารีบหันขวับกลับไปดู แล้วจึงพบว่ามีชายสองคนกำลังพุ่งตัวเข้ามาหาพวกเธอ เอื้องลดาจึงผลักเพื่อนให้หลบพลางร้องบอก “คุณรีนาระวัง มีคนร้าย”

เอรินาร้องกรี๊ดพลันวิ่งไปข้างหน้าจนสุดฝีเท้า

ทว่าเจ้าวายร้ายไวกว่า มันวิ่งตามมาทันและกระโดดเข้าล็อกคอเธอจากทางด้านหลัง เอรินาร้องลั่น คว้าแขนล่ำขึ้นมากัดสุดแรง มันดิ้นพล่านและผลักเธอออกจากวงแขนตามสัญชาตญาณ เมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการแล้วนางแบบสาวจึงหลับหูหลับตาวิ่นหนีไปให้เร็วที่สุด

“เก่งนักนะอีคนสวย”อาคมตะโกนลั่น ความโกรธพุ่งวาบเข้าสู่หัวใจ พร้อมกับความเจ็บแสบบริเวณแขนขวาที่ทำให้มันเร่งฝีเท้าไล่ตามร่างสะคราญอย่างมาดหมาย

แต่เมื่อพ้นโค้งทางเข้าโบราณสถานมาแล้ว ทุกอย่างพลันนิ่งสนิท ดวงตาเรียวยิบหยีของมันมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆของอีกฝ่าย จึงตะโกนขู่ “ออกมาเสียดีๆนังคนสวย ไม่งั้นเพื่อนของมึงโดนรุมโทรมแน่”

น้ำเสียงแหบๆอันดังก้องหูทำให้จิตใจของนางแบบสาวไหววูบ

เอื้องลดาตามมาเพราะความห่วงใยเธอและด้วยมิตรภาพที่หาได้ยากนักจากเพื่อนใหม่ที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามกันด้วยซ้ำ แล้วเธอจะปล่อยให้เพื่อนถูกทำร้ายเพียงลำพังได้อย่างไร

คิดดังนั้นร่างระหงก็ผุดลุกขึ้น แต่แล้วโทรศัพท์ในมือที่เธอกำไว้จนเหงื่อชื้นก็ทำให้หญิงสาวฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอจะต้องตั้งสติและหาวิธีการที่ดีที่สุด เนื่องจากการตัดสินใจในวันนี้ทำได้ครั้งเดียวและเป็นเรื่องที่เสี่ยงถึงชีวิต

เอาล่ะ เธอจะต้องออกไปช่วยเอื้องลดา แต่จะต้องแจ้งข่าวนี้กับนทีดลเสียก่อน

มือเรียวสั่นของหญิงสาวรีบยัดโทรศัพท์เอาไว้ในเสื้อเพื่อป้องกันแสงจากโทรศัพท์จะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนหลบอยู่ที่ใด จากนั้นจึงกดส่งข้อความถึงชายหนุ่มเจ้าของรีสอร์ตด้วยใจที่มุ่งหวังและภาวนาว่าเขาจะต้องได้รับสารจากเธอทันท่วงที

เสร็จเรียบร้อยแล้วนางแบบสาวก็ลุกขึ้นยืนพลางยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง

เธอชะโงกหน้าออกไปมองหาเจ้าวายร้ายจนมั่นใจว่ามันไม่อยู่แล้วจึงวิ่งกลับไปยังจุดเกิดเหตุ โดยหลบอยู่หลังกำแพงเมืองที่มีความสูงระดับเอวเพื่อดูลาดเลา
เวลานี้เอื้องลดาเองก็เงียบไป มีเพียงเจ้าสองคนนั่นเดินขวักไขว่ตามหาตัวเธอทั้งสองอยู่

อา...เอื้องลดาขอให้เธอปลอดภัยด้วยเถอะ

แต่แล้วโชคกลับเข้าข้างพวกมันเสียนี่ เมื่ออีกราว 5 นาทีเจ้าสุชาติก็หัวเราะดังลั่น “นั่นไง น้องสาวคนสวยอยู่นั่น ไอ้คมมึงเห็นไหม สงสัยน้องเขากลัวเจ็บหลังว่ะมึง ถึงได้เลือกมีความสุขกับพวกเราในพงหญ้า”

ว่าแล้วเสียงหัวเราะแหบพร่า หื่นกระหายของมันก็ดังขึ้นพร้อมกัน

เอื้องลดาตัวสั่นเทาอยู่ในพงหญ้า ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายแกล้งพูดโดยใช้จิตวิทยาหรือมองเห็นว่าเธออยู่ตรงนี้จริงๆ แต่หญิงสาวก็ยังพยายามรวบรวมสติให้นิ่ง คอยเป็นผู้ตั้งรับและประวิงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด

ตาของเธอมองตรงไปยังร่างของมันทั้งคู่ แม้จิตใจกำลังระส่ำ มือไม้เย็นเฉียบ แต่ดาราสาวก็ตั้งใจว่าจะต่อสู้จนสุดชีวิต ไม่มีวันที่เธอจะยอมตกเป็นทาสอารมณ์ของคนจิตใจหยาบช้าคู่นี้เป็นอันขาด

------------------------------------------------------

ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามซึ่งบัดนี้มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามลำตัวชะงักงันหลังเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำแล้วได้ยินเสียงเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียง เขาจึงรีบก้าวลิ่วๆไปหยิบมันขึ้นมากดดู

แล้วชายหนุ่มก็ต้องพบกับความตกตะลึงหลังกวาดตามองตัวอักษรที่ปรากฏบนจอจนครบทุกตัวแล้ว

‘เรากำลังหนีคนร้ายอยู่ในโบราณสถาน ช่วยด้วย’

โดยไม่ต้องคิด นทีดลรีบดึงผ้าเช็ดตัวที่พันตัวออก รีบเร่งสวมเสื้อผ้าวิ่งลงจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับอ้อมออกไปทางประตูรีสอร์ตเพื่อให้ถึงด้านหน้าโบราณสถานโดยเร็วที่สุด

ทั้งนี้เขาก็ไม่ลืมที่จะกดโทรศัพท์ตามนัยภาค “นัย รีบลงมายืนรอพี่ที่หน้าบ้านพัก คุณรีนากำลังตกอยู่ในอันตราย อย่าลืมเอาปืนมาด้วยนะ”
เมื่อปลายสายรับคำ ชายหนุ่มจึงวางโทรศัพท์ลงบนเบาะรถข้างๆก่อนจะเหยียบคันเร่งให้ถึงยังจุดหมายพลางภาวนาให้หญิงสาวรอดพ้นจากภยันตราย “พยายามเอาตัวรอดรอผมกับนัยนะคุณรีนา”
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

Re: นวนิยาย ตราบสิ้นอสงไขย โดย น้ำฟ้า

โพสต์โดย น้ำฟ้า » อาทิตย์ 09 ก.พ. 2014 9:15 am

1000284_10151504192051094_1976558965_n.jpg
1000284_10151504192051094_1976558965_n.jpg (71.14 KiB) เปิดดู 4089 ครั้ง


บทที่๑๑



ปลีน่องป้อมๆของอาคมหยุดอยู่ห่างจากหญิงสาวไม่ถึง 3 เมตร เอื้องลดากัดริมฝีปากตนเองเบาๆเพื่อระงับความตื่นเต้น มันสองคนกำลังเดินดุ่มเข้ามาอย่างระมัดระวัง ขณะที่เธอใช้สองมือจิกกอหญ้าเอาไว้ไม่ยอมขยับเขยื้อนและพยายามคุมสติของตนให้นิ่งอย่างที่สุด

แสงไฟฉายกราดมาจุดที่เธอหมอบอยู่ มันคงเห็นเธอแล้ว หนึ่งในสองจึงพุ่งตัวเข้ามาหา

“กรี๊ด!”เอื้องลดาหวีดร้องสุดเสียงพลางพลิกตัวหลบ ก่อนดีดตัวลุกขึ้น วิ่งออกไปทางหน้าโบราณสถานอย่างไม่คิดชีวิต

ตึก...ตัก...เสียงฝีเท้าของมันก็ตามมาติดๆเช่นเดียวกัน

อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงประตูโบราณสถานแล้ว ดาราสาวพยายามปลอบตนเอง ทั้งที่ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อ

“ไอ้ชาติกระโดดเข้าไปรวบตัวมันไว้สิ ไอ้โง่”อาคมตะโกนมาจากด้านหลัง ตัวมันเองมัวแต่ล้มลุกคลุกคลานจึงวิ่งอยู่รั้งท้าย

สุชาติรีบทำตามเพื่อนบอก ด้วยการพุ่งตัวเข้ารัดรึงร่างสะคราญเอาไว้ พลางซุกไซ้ใบหน้าลงบนแผ่นหลังของเธอเพื่อดับความหื่นกระหาย

เอื้องลดากลั้นความสะอิดสะเอียนเอาไว้ในใจ อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายหนึ่งเผลอ หมุนตัวกลับไปกระแทกเข่าใส่กล่องดวงใจของสุชาติเต็มรัก

“อ๊าก...”มันร้องลั่น งอตัว กุมหว่างขาตนเองเอาไว้แน่น

เมื่อหลุดออกมาจากอ้อมแขนอันน่ารังเกียจแล้ว เอื้องลดาจึงรีบวิ่งต่อไปยังประตูทางออกซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ลำแสงสีทองสว่างโร่ขึ้นมาจากกำแพงเมืองใกล้กับจุดที่เธอกำลังจะวิ่งไปถึง ส่งผลให้หญิงสาวตาพร่า และโดยไม่คาดคิด หลังเบี่ยงตัวหลบเท้าของเธอก็กลับพลาดไปเหยียบก้อนหินก้อนใหญ่แล้วลื่นล้มหงายหลังลงไปยังบริเวณที่เป็นต้นกำเนิดลำแสงสว่างจ้านั้น

โครม!...

“เอื้อง”เอรินากรีดร้องและลุกพรวดขึ้นยืนพร้อมกับถือขอนไม้เอาไว้ในมือ

เธอยืนจังก้าอยู่ข้างกำแพงให้อีกฝ่ายเห็นว่าตนพร้อมที่จะปกป้องร่างที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นหญ้าเสมอ “อย่าทำอะไรเพื่อนฉันนะ”

สองวายร้ายต่างพากันหัวเราะ ขำท่าทีลืมตายของนางแบบสาวสวย ครู่ใหญ่สุชาติจึงเอ่ยเยาะ “สุดท้ายแกสองคนก็หนีไม่รอดนะอีคนสวย”

อารีนาถอยกรูดไปตั้งหลักขณะที่มันย่างสามขุมเข้ามาหา เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ก่อนยกท่อนไม้ขึ้นสุดลำแขน

ปี๊บ...ปี๊บ...

เสียงแตรรถดังยาวพร้อมกับแสงไฟสว่างจ้า ทำให้สองโจรเริ่มเกิดความตระหนกจนต้องหันมองหน้ากันเลิกลัก

“เอาไงดีวะไอ้คม”

“ก็หนีสิวะ เกิดเป็นตำรวจจะทำยังไง”ว่าแล้วอาคมจึงหันหลังเผ่นแผล็วออกไปก่อน

สุชาติเห็นท่าไม่ดีก็วิ่งหนีตามไปบ้าง นทีดลและนัยภาคที่วิ่งลงมาจากรถจึงเพียงแค่เห็นหลังมันไวๆเท่านั้น

เมื่อรู้ตัวว่าปลอดภัยแล้ว เอรินาก็ถึงกับเข่าอ่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เคราะห์ดีที่นัยภาคโผเข้าไปรับร่างของเธอไว้ทันและกอดประคองให้หายจากอาการตกใจ เห็นดังนั้นนทีดลจึงเป็นฝ่ายวิ่งตามคนร้ายไปเพียงลำพัง

นางแบบสาวถอนตัวจากอ้อมกอดของนัยภาคและร้องห้าม “คุณดลช่วยเอื้องก่อนเถอะค่ะ เอื้องล้มหัวฟาดพื้น”

สิ้นคำของหญิงสาว นทีดลจึงหมุนตัวกลับมามอง ครั้นเห็นจริงตามที่อีกฝ่ายบอก เขาก็เปลี่ยนใจรีบวิ่งหน้าตื่นเข้าไปช้อนร่างแน่นิ่งของเอื้องลดาเอาไว้ในวงแขน พลางออกคำสั่ง “นัยเอารถออกเร็ว”
ผู้หญิงธรรมดา..แต่ใจมันด้านชาผู้ชาย
ภาพประจำตัวสมาชิก
น้ำฟ้า
นักเขียนแห่งปี
นักเขียนแห่งปี
 
โพสต์: 873
ลงทะเบียนเมื่อ: ศุกร์ 11 ก.ค. 2008 10:19 am

ย้อนกลับต่อไป

ย้อนกลับไปยัง นวนิยาย

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 2 ท่าน

cron